Książki i regresja LBL

Jak czytać opisy sesji Michaela Newtona przed regresją LBL?

Weź jeden dialog z „Podróży dusz” lub „Przeznaczenia dusz” i trzy zakładki. Zaznaczysz nimi słowa rozmówcy, pytanie prowadzącego i komentarz autora. Z tak przeczytanej strony łatwiej zabrać na spotkanie własne pytanie.

Otwarta książka z trzema kolorowymi zakładkami obok kartek i ołówka
Trzy zakładki pozwalają wrócić osobno do wypowiedzi uczestnika, pytania prowadzącego i komentarza autora.

Jedna rozmowa na stronie książki

Czytasz opis spotkania z przewodnikiem. Rozmówca opowiada o poczuciu bliskości, prowadzący dopytuje o postać, a kilka stron później Michael Newton umieszcza całą scenę w swoim modelu życia między wcieleniami. Po zamknięciu książki łatwo zapamiętać z tego jedną myśl: „na sesji spotyka się przewodnika”. Tymczasem przy każdym z tych zdań głos zabiera ktoś inny. Właśnie od rozróżnienia tych głosów warto zacząć czytanie przed własną sesją.

Wydawca przedstawia „Podróż dusz” jako zbiór opisów przypadków. Także opis „Przeznaczenia dusz” wskazuje na kolejne relacje. Czytasz wybrane rozmowy opracowane do publikacji. Z samego tekstu nie dowiesz się, co przeżywali wszyscy uczestnicy sesji ani z jaką częstotliwością występował dany motyw. Możesz za to uważnie prześledzić, jak w jednej relacji od odczucia dochodzi się do nazwania jego znaczenia.

Zaznacz w tekście trzy miejsca

Na pierwszej zakładce zapisz „osoba”. Wybierz zdanie, w którym rozmówca własnymi słowami opisuje swoje doświadczenie. Poszukaj konkretu: co zauważa jako pierwsze, przy czym się waha, co dodaje dopiero po chwili. W notatce zachowaj słowa wyrażające niepewność. „Chyba” czy „kojarzy mi się” mówią o tym, jak rozmówca przeżywa daną chwilę. Wygładzając te słowa we własnym streszczeniu, łatwo nadać relacji więcej pewności, niż miała podczas rozmowy.

Na drugiej zakładce zapisz „pytanie”. Spójrz jedno zdanie wyżej. Czy nazwa postaci pojawiła się najpierw w wypowiedzi osoby, czy w pytaniu prowadzącego? Czy pytanie dopuszcza kilka różnych odpowiedzi? Czasem wystarczy zasłonić odpowiedź kartką i samodzielnie przeczytać samo pytanie. Zauważysz wtedy, dokąd kieruje uwagę i jakie założenia trzeba przyjąć, żeby na nie odpowiedzieć.

Na trzeciej zakładce zapisz „autor”. Znajdź akapit, w którym kończy się dialog i zaczyna objaśnienie Newtona. W tym miejscu możesz wypisać, jak autor nazywa pewien motyw i z czym go łączy. Jeżeli czytasz przekład, zapisuj też tytuł, wydanie i numer strony. Dzięki temu za miesiąc odnajdziesz dokładnie ten sam fragment, nawet jeśli w internetowym omówieniu zobaczysz inne tłumaczenie jednego z pojęć.

Przykład z jednym słowem

Wyobraź sobie takie zdanie: „Kiedy robi się cicho, mam wrażenie, że ktoś jest obok”. To przykład ułożony do tego ćwiczenia. Nie pochodzi z książki Newtona ani z relacji klienta. Spróbuj dopisać dwa różne pytania. Pierwsze może brzmieć „Po czym poznajesz tę obecność?”. Drugie: „Jak wygląda twój przewodnik?”. Wróć teraz do pierwotnego zdania. Czy pojawił się w nim wygląd? A przewodnik?

W pierwszym przypadku odpowiedzią może być wspomnienie czyjegoś głosu, poczucie spokoju albo zwykłe „trudno to opisać”. W drugim pytanie podsuwa już rolę i zakłada, że rozmówca coś widzi. W obu rozmowach może paść interesująca odpowiedź, ale będą to odpowiedzi na inne pytania. Jako czytelnik możesz odnotować ten szczegół, zanim zdecydujesz, czy zgadzasz się z komentarzem autora.

Takie rozróżnienie przydaje się również wtedy, gdy czujesz dużą bliskość z duchowym sposobem patrzenia Newtona. Można przyjąć jego język jako osobiście ważny i jednocześnie zostawić miejsce na własne słowa. Gdy zapiszesz „ten opis przypomniał mi o dziadku”, masz już konkretny temat do refleksji. Nie trzeba dodatkowo rozstrzygać, kogo ktoś inny spotkał w swojej sesji.

Jak z lektury zrobić własną notatkę przed LBL?

Na czystej stronie napisz trzy krótkie zdania. „W tekście zaciekawiło mnie…”, „moje własne skojarzenie to…” i „chcę zapytać o…”. Każde może mieć kilka słów. Jeżeli we wszystkich trzech miejscach pojawia się to samo pojęcie z książki, przeczytaj ostatnie zdanie jeszcze raz i spróbuj powiedzieć je tak, jak powiedziałoby się bliskiej osobie przy stole.

Na przykład zdanie „chcę odnaleźć swoją grupę dusz” może oznaczać ciekawość duchowego obrazu wspólnoty. Może też znaczyć „chciałabym lepiej rozumieć, przy kim czuję się u siebie”. Obie intencje mogą być ważne, lecz od każdej rozmowa zacznie się inaczej. To Ty wybierasz, której z nich chcesz dać pierwszeństwo. Pomocne może być także zapisanie tego, o co wolisz nie pytać.

Jeżeli po kilku rozdziałach coraz trudniej wyobrazić sobie sesję inną niż opisana, zamknij książkę w miejscu, które autentycznie Cię zaciekawiło. Nie ma listy rozdziałów do zaliczenia przed spotkaniem. Możesz wrócić do lektury później, a na rozmowę przygotowawczą przynieść jedno pytanie i kilka własnych słów o tym, dlaczego właśnie teraz do Ciebie wraca.

Do czego wrócić po spotkaniu?

Jeżeli chcesz porównać własne odczucia z lekturą, zacznij od zapisania ich z pamięci prostym językiem. Zostaw także miejsca, w których nie wiesz, jak coś nazwać. Dopiero potem zajrzyj do wcześniejszej notatki. Porównanie bywa najciekawsze tam, gdzie Twoje słowa różnią się od języka autora. Możesz odkryć, że w tekście zapamiętane zostało miejsce, a z własnego spotkania przede wszystkim uczucie albo pytanie.

Jeśli po lekturze masz ochotę od razu podjąć ważną decyzję dotyczącą kogoś bliskiego, odłóż książkę i zapisz, co wiesz z waszych rzeczywistych rozmów. Opis przypadku innej osoby nie daje dostępu do cudzych intencji. LBL jest pracą rozwojową i duchową. W sprawach zdrowia i leczenia właściwym punktem odniesienia pozostaje pomoc kliniczna.

Pytania czytelników

Od której książki zacząć, jeśli chcę przećwiczyć ten sposób czytania?

Wystarczy fragment dialogu z dowolnej z obu książek. Jeżeli dopiero poznajesz słownictwo Newtona, możesz zacząć od „Podróży dusz”. Cały opis przypadku przeczytaj raz dla jego treści, a dopiero przy drugim czytaniu sięgnij po zakładki.

Czy na spotkanie mam przynieść zaznaczone strony?

Tylko jeśli masz ochotę. Jedno zdanie zapisane własnymi słowami zwykle wystarczy, aby zacząć rozmowę o tym, co Cię poruszyło. Możesz też po prostu podać tytuł i opowiedzieć, gdzie pojawiła się Twoja wątpliwość.

Czy powtarzający się motyw oznacza, że też go doświadczę?

Na podstawie kilku opublikowanych przypadków nie da się przewidzieć przebiegu Twojego spotkania. Jeśli motyw jest dla Ciebie ważny, możesz powiedzieć o tym wprost i jednocześnie pozostawić otwarte pytanie o to, co pojawi się u Ciebie.

Czy można podejść do LBL bez czytania Newtona?

Tak. Podczas bezpłatnej rozmowy możesz zapytać o sposób prowadzenia i opowiedzieć o swoim temacie. Opis sesji regresji LBL podaje przebieg, czas i cenę, jeśli przed decyzją chcesz poznać praktyczne szczegóły.

Umów bezpłatną rozmowę